Marta

-
Opwoiem Wam o niej chociaż pewnie niewiele z Was to przeczyta. Marta to sasiadka mojego ojca. Kiedy nas zostawił i weekendy spedzalam u niego zawsze razem sie bawiliśmy... Mimo różnicy wieku. Ja mialam 6 lat.. MARTA była po dwudziestce... Jednak jej umysl jest niczym umysł dziecka... Delikatny kruchy... Marta ma zespół Downa. Jej mama pani Teresa urodzila ja bardzo późno i niestety choroba sie ujawniła przy porodzie. Zawsze z Marta bawiliśmy sie lalkami, malowaliśmy malowanki.. Bylam zdumiona z jaka precyzja ona to zawsze robiła... Lata mijały Marta zaczela gorzej czuc sie psychicznie. Zaczela bac sie ludzi wychodzić z domu. Jej mama postarzala sie i zachorowala. Jednak obie bardzo sie kochały. Mieszkaly w małym pokoiku na koncu korytarza. Mialy niewiele żyły bardzo skromnie. Były obie bardzo wierzące. Przynajmniej raz w tygodniu odwiedzał ich ksiądz pielęgniarka środowiskowa... Sasiadka czyli moja babcia. I rodzina dalsza. Wszystko zmienilo sie miesiaf temu gdy mama Marty trafila do szpitala. Kiedy jej stan sie poprawił i miala juz wychodzić do domu okazalo sie ze na oddziale jest wirus CoVid... Niestety Pani Teresa została zabrana do szpitala zakaznego. Byla bardzo niepocieszona i zla bo dzwoniac do babci mowila ze nie ma objaowo i bez sensu ja tam trzymają... Wszystko zmienilo sie po tygodniu... Jej stan nagle sie pogorszyl musialaa zostać podlaczona do respiratora. Po kilku dniach przy próbie odlaczenia Pani Teresa umarła. Umarla w dzień Matki.... Dzis mija przeszlo tydzien a Marta nadal na nią czeka... Nikt nie mial odwagi powodziec jej ze jej mama nigdy już nir wróci do domu... Marta ma teraz 45 lat i umysł 8 latki... Calymi dniami albo śpi albo maluje ii czeka na swoja mame... Jest mi tak bardzo przykro ze Bogu Ducha winne osoby dopadla taka tragedia całe życie mialy tylko siebie... I nagle wszystko sie zmienilo. Obawiam sie ze Martusia trafi do jakiegoś zakładu.... Bo nikt nie podejmie sie opieki nad nią... Mimo ze sa osoby ktore mogły by sie nia zaopiekować. To strasznie jest mi bardzo smutno... Chaialabym do niej pojechać ale niewiem co bym zrobila co bym powiedziała...chyba kupię jej lalke i malowanke i wysle jej.... Czuje taka potrzebe aby ja uszczęśliwić aby sie chociaz na chwilę uśmiechnęła.... 

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

od czegoś trzeba zacząć ....4/2026

-
Obraz
  Wracam . Jakimś cudem udało mi się odszukać adres mojego bloga a bałam się że będę musiała zaczynać od początku , gdy ostatnim razem go pisałam moje życie wyglądało zupełnie inaczej niż dotychczas ,tyle się wydarzyło przez te 4 lata ze nie mam pojęcia od czego zacząć , ale od czegoś przecież trzeba jak to mówią .może zacznę od tego że jest 4 dzień nowego roku a ja jestem w tak totalnym psychicznym dołku że nie wiem już co mam robić aby wrócić na tamte tory , gdybym mogła zmienić tamte decyzje sprzed tych 4 lat być może było by inaczej ale cóż teraz trzeba liczyć się z konskekwencjami podejmowanych wtedy decyzji .  Zacznijmy więc od tego że pewnego gorącego czerwcowego popołudnia wybraliśmy się z dziećmi na całkiem nieodległy plac zabaw w którym był przyjemny cień ,dużo zieleni ,cisza spokój i .....
Czytaj więcej

Dom.

-
Obraz
  I dom.... dom który znajdowały się tuż przy ulicy i placu zabaw , dom w stylu góralskim jedyny w swoim rodzaju niepowtarzalny, w stanie surowym z ogrodem pełnym winogron tzw doma winnica . Cena była naprawdę obiecująca, wkrótce dowiedziałam się dlaczego ale o tym później . Burza mózgów, szybka decyzja ja zwykle takie podejmuje chciałam zmienić swoje życie na lepsze, chciałam iść na swoje po prostu, wszystkie formalności udało nam się zorganizować w bardzo krótkim czasie, w dniu podpisania umowy , właściciel domu nie był już w stanie sam przeliczyc pieniędzy, wyznał wtedy, że ma guza mózgu który szybko postępuje,zrobiło mi się strasznie przykro jak to wszystko zobaczyłam,Pan S obiecał ,że przyjdzie, że w krótkim czasie powie nam p wszystkim , przekaże informacje o tym jak mamy się opiekować jego plantacją ponieważ, swoją winnice tworzył od lat, wygrywał plebiscyty, konkursy winiarskie itd Jednak los chciał inaczej , 3 miesiące po przekazaniu domu zobaczyłam na ulicy jego nekrol...
Czytaj więcej

Agnieszka (imię zmieniono )

-
Obraz
  Z dwa miesiące później odezwała się do mnie koleżanka że studiów podyplomowych które razem robiliśmy w 2010 roku od tamtego czasu nie mieliśmy ze sobą praktycznie wogole kontaktu i jakoś tak od słowa do słowa zgadalismy się że mieszkamy teraz dosłownie 5 minut od siebie samochodem.  Po wielu rozmowach SMS o telefonach postanowiliśmy się umówić na wspólny wieczór u niej w domu ,pamiętam jeszcze ten czas kiedy tak bardzo cieszyłam się że tam jadę .przyjechała po mnie punktualnie pamiętam że było ślisko i bardzo zimno , ona miała piękny duży dom trójkę swoich synów i męża którego również widziałam ostatni raz na studiach. Pamiętam że wzięłam że sobą butelkę wina które okazało sie najochydniejszym jakie próbowaliśmy,wypiliśmy wtedy chyba że trzy butelki ,usmialam się do łez wspominając z nią wspólne dobre czasy poczulam niesamowita więź radość że wreszcie nie będę tu sama ,że będę miala do kogo pojechać komu się wygadać ,że może ta cała przeprowadzka nie jest taka zła jak myślał...
Czytaj więcej